headerphoto
                            Vorige bladzijde

Op weg naar Kona

 

zondag 25/09/11: Brussel-Amsterdam -Los Angeles

 

 

Nog 3500km te vliegen tot LA lees ik op de monitor. Het is iets voor 17.00u wanneer ik beslis om voor het eerst in de pen te kruipen. De reis verloopt feilloos tot hiertoe wat eigenlijk van de hele voorbereiding  ook gezegd kon worden. Na mijn kwalificatie in Lanzarote eind mei had ik immers een zee van tijd om me voor te bereiden. De IM van Bolton was het eerste wat ik in overleg met de coach in mijn kalender schrapte en verving door de halve van Eupen. Daarvoor was ik in Neerpelt voor het eerst na Lanza terug in competitie gekomen, eveneens in de halve. Ik mocht zeker niet klagen, de conditie was nog meer dan behoorlijk. De schema’s van coach Rudi kon ik nagenoeg volledig afwerken, de ene keer al wat droger dan de andere keer… wat een rotweer was het toch in de zomer L. Maar zoals het hoort tijdens een  voorbereiding ging het volume de laatste weken gestaag de hoogte in. Het oorspronkelijk plan om nog een weekje op stage te gaan ging finaal niet door. Het werden dan maar zware trainingsweekends op lokale bodem met onder meer “les Géants des Ardennes” , “de Cricquielion” en “ de Avalon Classic”. Stuk voor stuk stevige toertochten steevast gevolgd door lange duurlopen daags nadien.

 

Als laatste test of eerder bevestiging van de conditie, stond de Zwin nog op het programma. Aan frisheid ontbrak het een beetje uiteraard maar ik mocht best tevreden zijn met mijn eindtijd van 2u.19’ in helse weersomstandigheden. Goed voor plaats 52 overall in een toch wel sterk bezette wedstrijd. Even paniek toen 2 dagen later een fikse verkoudheid de kop opstak. Even het trainingsregime moeten aanpassen om dan terug “op te laden” voor de twee laatste weken die er traditioneel teveel aan zijn. De drukte op het werk van de laatste weken bemoeilijkten menig geplande trainingen : aanpassen werd een must. Maar gelukkig kon ik tussen al dat werken en trainen in steevast rekenen op vrouwtje lief ! Iso, Energy en Recovery Fuel, ze maakte het allemaal op eenvoudig verzoek. Meer zelf ; laatst nog stond ze me op te wachten op de heide van Waasmunster met de nodige bidons. J  Onnodig te zeggen hoe blij ik zal zijn wanneer ze samen met Axel over precies één week ons komt vervoegen in Kona. Maxime maakte samen met mij de eerste grote oversteek, kwestie van het eerste bruin te zijn hé….

 

Los Angeles – Kona

 

Hoe vlot alles tot hiertoe verliep, hoe stroef de aankomst op LA. Chaos alom door veel te veel toeristen op te korte tijd. Het duurde verschrikkelijk lang om geregistreerd te geraken en nog véél langer om de bagage te recupereren. Gelukkig wel compleet!

Zonder de nodige assistentie nadien hadden we nooit onze vlucht gehaald. We waren maar net op tijd aan boord. Iets meer dan 5uur later stonden we, alle bagage incluis, al op Hawaii. Heb er niet veel van gemerkt want sliep praktisch de hele tijd. Huurauto afgehaald en snel naar Kona Reef. Met de laatste krachten alles naar boven gesleurd en zo rap mogelijk naar bed. De Maxime was al totaal groggy en lag al in de zetel te maffen. Moe en tegelijk blij dat we eindelijk op bestemming waren, plofte ik even later in bed neer. Van de rest weet ik niets meer….. Tot morgen !